گزیده اشعار رابرت فراست

باران به باد گفت، «تو پیش بران و من تیرباران می‌کنم» و هردو باغچه باغ را چنان کوبیدند که گل‌ها به زانو در آمدند، و خسته و کوفته فرو خفتند... گرچه نمردند. می می‌دانم که گل‌ها چه احساسی داشتند.